Mostrando entradas con la etiqueta Os nosos dereitos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Os nosos dereitos. Mostrar todas las entradas

15/03/2023

COMUNICADO EN CONTRA DEL ARTÍCULO 142 DEL BOE DE 2 DE MARZO DE 2023

 

Pontevedra, 15 de Marzo de 2023

 

En nuestra calidad de asociación que defiende los derechos de los Residentes de Psicología Clínica, y a raíz de la publicación en el BOE de 2 de marzo de 2023 de la , Ley 8/2022, de 29 de diciembre, de medidas fiscales, de gestión administrativa y financiera, y de organización de la Generalitat (concretamente respecto al artículo 142 por el que se añade un nuevo artículo 4 septies, Implementación de profesionales de salud mental en el ámbito sanitario, en el capítulo IV del título I de la Ley 10/2014, de 29 de diciembre, de salud de la Comunitat Valenciana), nos vemos obligados  a presentar este escrito mostrando nuestra más absoluta oposición y disconformidad con las actitudes que se infieren con el contenido de dicha publicación.

La consolidación de la Psicología Clínica en España, y la organización de la misma entorno a la formación vía PIR, es uno de los mayores logros laborales y académicos de la psicología en nuestro país. Una punta de lanza que consolida la excelencia formativa y la adquisición de competencias especializadas para el ejercicio profesional de calidad de la psicología clínica.

Dentro de las muchas controversias ocurridas en los últimos años en torno a la figura del psicólogo general sanitario, creemos que el contenido de dicha norma publicada en el BOE indicado (“se garantizará que, al menos, se dispondrá de un psicólogo clínico en cada centro de salud de atención primaria, en cumplimiento de las ratios mínimas que recomiendan las organizaciones europeas de salud mental. Ante la imposibilidad de contar con un psicólogo clínico para dar cobertura a la salud mental, se requerirá el perfil del psicólogo general sanitario para suplir estas funciones en los centros de salud donde se dé este supuesto”) se debe a una nula y en su caso deficiente organización y planificación de los recursos económicos y humanos.

Sabemos de primera mano que se necesita tiempo para crear más plazas PIR, dado que se necesitan despachos, adjuntos supervisores, un equipo docente, un programa formativo... y eso no solo se subsana con una inyección económica inmediata. A pesar de ello, la solución mientras tanto, a corto plazo,  no puede ser la contratación de psicólogos generales sanitarios en sustitución de los psicólogos clínicos. Es contrario a la legalidad vigente, invade competencias propias de los psicólogos clínicos y en definitiva, supone un desvalor a nuestra profesión. Sería un menosprecio al sistema de calidad que tanto ha costado construir y derivaría en la minusvaloración, como entidad profesional, de la psicología en general. De hecho, la disposición legal publicada en el BOE y objeto del presente comunicado, no aclara a qué nivel se contratarían a estos psicólogos generales sanitarios, porque se encuentra ante el problema de que, al no ser facultativos especialistas, no tendría las competencias necesarias para realizar la labor que se requiere de ese puesto y estarían supeditados a un facultativo jerárquicamente superior. La incoherencia es palmaria.

Creemos que el objetivo de incorporar la atención psicológica en todos los centros de salud de la Comunidad Valencia es una meta bienintencionada, pero los medios para alcanzarla no están siendo los adecuados.

Esta decisión por parte de los equipos de gobierno está en consonancia con las actuaciones que afectan a otras profesiones sanitarias, como la de la privatización de la atención primaria o la contratación de graduados en medicina en sustitución de médicos especialistas. Todas estas medidas van en contra del sistema -IR y de los estándares de calidad y exigencia que se piden a los profesionales que se dedican a dar una atención sanitaria pública y especializada a la población.

Teniendo en cuenta lo expresado, apoyamos el inicio de actuaciones legales y de defensa de los derechos de la psicología clínica realizadas por la SEPC-ANPIR, y demandamos que se creen más plazas de psicólogo especialista en psicología clínica de calidad y más plazas de psicólogo interno residente acorde a un plan estratégico organizado y bien planificado de antemano.

Todo esto, para seguir defendiendo los derechos de los ciudadanos a una atención psicológica de calidad pública, y nuestros derechos como trabajadores públicos especialistas.

A todos los efectos, La Junta Directiva de AGAPIR

02/03/2013

Defendendo a Sanidade Pública

Ser cidadán ou cidadá implica algo moi importante, ter dereitos e deberes, todos ao mesmo nivel. A cidadanía oponse á concepción de señores e súbditos que había anteriormente, na que os dereitos de uns e de outros eran bastante diferentes.
A sanidade pública e universal foi creada para a cidadanía. Independentemente de se eras un persoa sen teito, un inmigrante ilegal, ou calquera persoa con ou sen recursos, podías ir a un hospital de urxencias, ao PAC, ou ao médico de cabeceira con garantía de boa atención e calidade.

Isto non sucede noutros países, o exemplo máis claro é Estados Unidos, que coñecemos polas series e películas. As dificultades económicas de Helen Hunt en "Mellor imposible" tentando salvar ao seu fillo e frustrada por non poder pagarse un médico "de verdade". Ou a reflexión de "Patch Adams" con Robie Williams cavilando sobre o feito de que unha nai, ante a urxencia da súa filla, non debera estar enchendo os papeis que certifiquen que ten un seguro. Ou na serie "Friends", na que o Matt Leblanc móstra a un Joey Triviani que non podía ter lesións nin enfermidades debido a que levaba moito tempo no paro. Ter que ir a un hospital ou centro de saúde non é plato de gusto, e en moitos casos, xa é unha traxedia familiar e social en si mesma... como para que a aderecemos con traxedias económicas unidas.
Temos a sanidade máis eficiente, con máis servizos, e máis pacientes atendidos. Gastamos moito menos por habitante en sanidade que cidadáns de EEUU, para recibir uns servizos moito mellores. E a cuestión, é que incluso podemos mellorar, dar máis servizos, con máis calidade e con máis eficiencia.

Pero existe un problema. A demanda inelástica (aquel producto que tes que comprar si ou si) é bastante suculenta para o sector privado, se rompes un óso tes que ir si ou si ao médico, e pagar o que che pidan. Isto ignorando a quen non pode pagalo, ou que pode pagalo a base de renuncias persoais de gran calado. Pero este pastel non se pode comer cando se está cubrindo esa demanda de xeito eficiente. Velahí vén a ideoloxía.

Empezaron cos inmigrantes ilegais, apelando aos máis baixos instintos racistas. Logo os fármacos cos criterios de eficiencia, cousa nada criticable, aínda que en perspectiva, cuestionamos os motivos xa que abre o camiño a non subvencionar futuros medicamentos importantes. Logo o copago, falando da racionalidade na adquisición de medicinas por parte deses vellos que lles gusta ter farmacias na casa, abrindo o camiño para ter que copagar (repagar) todo. Logo a privatización da xestión debido a que o privado é máis eficiente (¿Por que? ¿En qué artigo do Medline se demostrou iso?), e tamén da súa construcción (Porque todos sabemos que as constructoras privadas teñen un historial de éxitos, honradez e previsión). Os maiores de 26 anos que nunca traballaran tampouco terán acceso á sanidade pública (¡Pobre de ti se queres estudar o PIR logo de traballar cunha beca!). E se vai deixar de pagar as ortopedias para que adiante os cartos o/a usuario/a e logo se devolvan (¿cando?) porque todo o mundo temos 12.000 euros nun colchón que pagaremos sen problemas se nos amputan unha perna. E xa o peor, haberá carteiras diferentes de servizos segundo o cotizado, e todo en nome da xustiza...

Somos Residentes en Psicoloxía Clínica. Somos cidadás e cidadáns, temos voz e voto. E como parte da cidadanía, reivindicamos a Sanidade Pública e Universal coma un dereito, e non coma unha mercadoría.

Un blogue que nos inspira e nos informa destes temas: Pavillón de Repouso

A Xunta Directiva AGAPIR






25/11/2012

Defendendo a Atención Continuada

A prestación de servizos no concepto de atención continuada ten natureza formativa e obrigatoria a partir do primeiro ano de residencia, tal como se recolle na “Orden SAS/1620/2009 del Ministerio de Sanidad y Política Social, del 2 de junio, por la que se aprueba y publica el programa formativo de la especialidad de Psicología Clínica”.  Ditas actividades poden ser organizadas de diferentes formas, dependendo das posibilidades, necesidades e dispoñibilidade da Unidade Docente , mediante a realización das gardas ou participación en programas de interconsulta e coidados de apoio, ou de natureza preventiva, en unidades, programas e / ou servizos hospitalarios ou comunidade.

Actualmente na nosa comunidade aínda existen áreas nas que a atención continuada non se ven desempeñando. Aínda queda por implantarse nas prazas de Pontevedra e Vigo, despois do seu inicio neste ano en Ourense e na Coruña (a estes últimos informóuselles de que cobrarían só a partir de Outubro) tras unha dura loita por parte dos residentes. Nas restantes prazas, se ben leva implantándose máis tempo, é necesaria unha maior organización e desenvolvemento das súas actividades.

Noutras comunidades a imaxe é moi desigual. Desta maneira atopámonos con comunidades como Cataluña ou Valencia, onde a maioría das prazas PIR non ofertan servizos de atención continuada. Outro caso a destacar é o de Málaga: cunha reducción significativa de prazas PIR, ademais da reducción sufrida en relación a actividade de atención continuada: pasando de 8 tardes por mes á só dúas tardes, con todas as implicacións que iso acarrexa no noso nivel de formación, así como o incumplimento do programa formativo que esixe un mínimo de tres tardes ó mes. Con todo, aos poucos, a atención continuada é desenvolvida en lugares como Burgos ou Asturias, entre outros, aínda que lonxe de ser o que debe ser ofrecido tal e como dí o noso plan de formación e que é noso por dereito; así como lonxe de favorecer as necesidades asistencias demandadas pola poboación.

Xunta Directiva de AGAPIR